Kalendarz sporządził emerytowany podpukownik Sił Powietrznych USA, Robert M. Bowman, a opublikował Instytut Studiów Przestrzeni Kosmicznej i Bezpieczeństwa (Institute for Space and Security) w Space and Security News tom 16, nr 2. Dodałem kilka pozycji na końcu celem uaktualnienia od rozpoczęcia kampanii kosowskiej NATO.
1172. Pierwsze serbskie państwo utworzone po obaleniu panowania bizantyjskiego.
1371.IX.26. Bitwa pod Maricą. Tureckie zwycięstwo w Bułgarii otwiera drogę podbojowi tureckiemu na Bałkanach. Duża armia serbska zostaje całkowicie zniszczona w zaskakującym ataku nocnym. Serbowie tracą panowanie nad Macedonią.
1381 i 1386. Nieudane najazdy tureckie na Bałkany.
1389.VI.28. Bitwa na Kosowym Polu, najważniejsza w historii Serbii. 27-30 tys. Turków pokonuje 15-20 tys. europejskich chrześcijan. Polegli władcy obu mocarstw, Serbowie wstrzymali napór turecki na 70 lat. Serbski książę Lazar zostaje największym bohaterem Serbii mimo śmierci i porażki. Serbia staje się wasalem cesarstwa otomańskiego. Miejsce bitwy w Kosowie zostaje pomnikiem pamięci narodowej Serbów.
1500. Turcja kończy podbój Albanii, eliminując w większości chrześcijaństwo na Bałkanach.
1689 – 1690. Armia austriacka wypiera Turków z Kosowa podczas wojny otomańsko-habsburskiej, a następnie szybko wycofuje się. Wkracza armia otomańsko-tatarska, zabijając i plądrując na wielką skalę. 100 tys. Serbów uchodzi z Kosowa do Bośni i innych bezpiecznych miejsc.
1737.VIII. Wojska austriackie wchodzą aż do stolicy Kosowa, Prisztiny, ale wycofują się wobec napierających Turków. 3 tys. chrześcijańskich Albańczyków zabitych i schwytanych w pułapkę turecką podczas ucieczki przez Serbię. Początek drugiej migracji chrześcijan.
1804 – 1813. Serbowie powstają przeciw Turkom, zdobywając niezależność na 6 lat, potem znów zostają pokonani.
1815 – 1817. Udane powstanie Serbów przeciw Turkom, zakończone ograniczoną autonomią.
1877 – 1878. Serbia z pomocą Rosji uniezależnia się od Turcji. Armia serbska zajmuje Kosowo. Muzułmańscy partyzanci albańscy wypierają wielu Serbów z Kosowa, a Serbowie wysiedlają 39 tys. Albańczyków. Pierwszy większy konflikt serbsko-albański. Kongres w Berlinie w 1878 r. dzieli Bałkany między mocarstwa.
1901. Bandy albańskie plądrują kilka miast i masakrują Serbów.
1911. Turcy wypierają 150 tys. osób z Kosowa, w tym 100 tys. Serbóws. 200 tys. Serbów pozostaje w Kosowie.
1912.X.8 – 1913.V.30. I wojna bałkańska. Albańczycy w sojuszu z Turkami walczą z armiami bałkańskimi. Turcy wyparci, Serbska III Armia wyzwala Kosowo, popelniając okrucieństwa na Albańczykach; 25 tys. zmasakrowanych. Serbia zatrzymuje Kosowo wg postanowień Konferencji Londyńskiej. 800 tys. Albańczyków w dalszym ciągu mieszka w Kosowie
1913.VI.30 – VIII.30. II wojna bałkańska. Serbia odzyskuje większość słowiańskiej Macedonii od Bułgarii. Albański przywódca obiecuje nawieźć równiny Kosowa kośćmi Serbów. Ofiary wojskowe z obu wojen bałkańskich osiagaja 143 tys. ludzi.
1914 – 1918. I wojna światowa. Serbowie odpieraja Austriaków przez ponad rok, zabijając 302 tys., ale austro-węgierskie i bułgarskie wojska zajmują w końcu Kosowo. Podczas epicznego wycofywania się przez Alpy Albańskie w X.1915, zginęło 120 tys. serbskich żołnierzy. Albańczycy biorą odwet. W X.1915 armie serbska, włoska i francuska odbieraja Kosowo. W USA Serbowie zostają okrzyknięci bohaterami za niezwykłe ofiary wojenne (ok. 800 tys. Serbów zginęło).
1918 – 1921. Serbsko-albańska wojna domowa. Przeważnie walki partyzanckie, tysiące zabitych po obu stronach.
1918 – 1941. 100 tys. Albańczyków zostało wypartych z Kosowa między wojnami światowymi.
1929. Utworzenie Jugosławii.
1941 – 1945. II wojna światowa. Armie Niemiec, Włoch i Bułgarii zajmują Kosowo w kwietniu 1941 r. i zachęcają do albańskich czynów odwetowych wymierzonych w Serbów. XXI Dywizja SS im. Skanderberga na oślep zabija chrześcijańskich Słowian. Ok. 100 tys. Słowian zostaje wysiedlonych z Kosowa przez Albańczyków. Niemiecka armia okupacyjna liczy 700 tys. Nazistowscy ustasze masakrują dziesiątki tysięcy Serbów. Wielu Serbów ginie w obozie zagłady w Jasenowaczu w nazistowskiej Chorwacji, nazywanym jugosłowiańskim Oświęcimiem. Albańska dywizja Skanderbergczyków i chorwaccy ustasze byli winni niesłychanych zbrodni przeciwko Serbom i żydom.
USA i Wielka Brytania uznały reakcyjne siły płk. Drazy Mihajlowicia, a odmówiły uznania Antyfaszystowskiej Rady Wyzwolenia Narodowego Jugosławii pod przywództwem Josipa Broz Tito. Dopiero po pokonaniu niemieckich i włoskich okupantów faszystowskich przez partyzantów Tity i tuż przed jego zwycięstwem alianci uznali go i dali symboliczne poparcie. Nawet wtedy alianci skrycie popierali elementy faszystowskie, te same, które NATO wspiera do przywództwa resztek Jugosławii w latach 1990.
Milion Jugosłowian zginęło w II wojnie światowej, z czego 487 tys. było Serbami.
1945 – 1946 Walka między Partyzantami a Albańczykami. 30 tys. komunistycznych Partyzantów zajmuje Kosowo. Albański opór trwa w oddalonych częściach Kosowa do lat 1950.
1948 Tito odłącza się od Stalina.
Lata 1950. Jugosłowiańska tajna policja Udba terroryzuje Albańczyków kosowskich.
1952 – 1967. Tito wypiera 175 tys. muzułmanów z Jugosławii do Turcji.
1974. Kosowo otrzymuje autonomię.
1961 – 1989. Do 100 tys. Słowian emigruje z Kosowa do innych części Jugosławii. Niealbańska ludność zmniejsza się z 60% na 25%.
Jugosławia była wielonarodowościowa i socjalistyczna, miała wysokie tempo wzrostu gospodarczego, dobry poziom życia, bezpłatną pomoc lekarską i edukację, prawo do pracy, 1-miesięczne płatne wakacje, piśmienność ponad 90%, średnią długość życia 72 lata, tanią komunikację, mieszkania i opłaty. Średni roczny dochód rodziny 4-osobowej wahał się od ok. 38 tys. USD w Słowenii i Chorwacji do ok. 14 tys. USD w Serbii. Panowały pokój i zgoda między narodami Jugosławii. Mocarstwa zachodnie widziały w Jugosławii bufor przeciw ZSRR, więc dawały pożyczki przez Międzynarodowy Fundusz Walutowy i Bank Światowy
Lata 1980. Celem radykalnych nacjonalistów przed powstaniem Wyzwoleńczej Armii Kosowa (WAK) była etniczna Albania, która zawiera Macedonię, południową Czarnogórę, część południowej Serbii, Kosowo i samą Albanię. Mówi się o Wielkiej Albanii ze stolicą w kosowskiej Prisztinie zamiast w Tiranie. Krwawe rozruchy w Prisztinie w 1981 r. domagały się narodowościowo czystego Kosowa. Słowianie zaczęli uchodzć. Albańczycy wypędzili słowiańskich Macedończyków. Zaatakowane słowiańskie kościoły prawosławne, studnie zatruto, zbiory spalono, słowiańscy chłopcy zadźgani nożem. Młodym Albańczykom nakazano gwałcić serbskie dziewczyny. Rząd Jugosławii uważa albańskie wyzwanie narodowościowe za zagrożenie podstaw wielonarodowościowego eksperymentu zwanego federalną Jugosławią. Albańczycy etniczni mają już pod swoją kontrolą niemal każdy aspekt życia w autonomicznej prowincji Kosowo, włącznie z policją, sądami, urzędami, szkołami i fabrykami (cytaty z Davida Bindera w New York Times 1.11.1987).
1987.IX. Podczas 30-godzinnej sesji komitetu centralnego Serbii sekretarz partii Slobodan Miloszewić zdjął Dragiszę Pawlowicia z przywództwa partii. Jest nadzieja, że coś zostanie zrobione, aby zaprowadzić literę prawa w Kosowie, a jednocześnie wciągnąć Albańczyków w życie Jugosławii.
1989. Kosowo traci autonomię.
1990. Adminitracja Busha i Kongres USA zatwierdzają ustawę 101-513, wyrok śmierci na Jugosławię.
1991.II. Za przykładem USA Rada Europejska żąda rozpadu Jugosławii pod grożbą sankcji gospodarczych. W Jugosławii ukazują się organizacje faszystowskie niewidziane od 45 lat, które otrzymują poparcie od USA, Niemiec i Austrii.
1991.III. Faszyści chorwaccy atakują Jugosławię i nawołują do wysiedlenia wszystkich Serbów z Chorwacji.
1991.VI.25. Słowenia i Chorwacja ogłaszają niezależność w terminie wyznaczonym przez ustawę 101-513. Partie prawicowe u władzy. USA popiera faszystowskiego lidera Chorwacji Franjo Tudźmana, który podżega przeciw Serbom. Chorwaccy ustasze używają symbole i slogany z epoki hitlerowskiej. Wprowadzają kapitalizm i pozbawiają wszystkie mniejszości (szczególnie Serbów) obywatelstwa, zatrudnienia, emerytur, paszportów i własności ziemi.
Do 1995 r. wyrzucono 500 tys. Serbów. Wielu zabito. Wiele Serbek zostało zgwałconych (Guardian 17.8.1992). Niemcy natychmiast uznają nowe reżimy. Potem Bośnia próbuje odłączyć się, ale Jugosławia sprzeciwia się. Rośnie napięcie między Muzułmanami, Chorwatami i Serbami w Bośni.
1992.III.18. Bośniaccy Muzułmanie, Chorwaci i Serbowie osiągają porozumienie w Lizbonie o zjednoczonej, wieloetnicznej Bośni, ale USA sabotażuje go (New York Times 17.6.1993).
USA obiecuje Aliji Izetbegowiciowi (przywódca prawicowej Partii Czynu Demokratycznego), że go poprze, jeśli jednostronnie ogłosi suwerenną Bośnię pod swoim przywództwem. USA nadzoruje przeróbki w konstytucji Bośni gwarantujące władzę jedynie skrajnie prawicowym nacjonalistom (partii Izetbegowicia). Inne partie, nawet muzułmańskie, zostały wykluczone. Niektórzy przywódcy muzułmańscy protestują, ale Izetbegowić i wojsko USA wyciszają ich.
1992.V.23. Rada Bezpieczeństwa ONZ nakłada sankcje na Serbię i Czarnogórę – jedyne republiki pozostające po Jugosławii. Głosowanie wymuszono dwa dni przed wydaniem raportu ONZ, który stwierdził pełne dostosowanie się Jugosławii do wszystkich żądań ONZ i wycofanie się wszystkich sił wojskowych Jugosławii z Bośni. Sąd Światowy w Hadze orzekł, że Jugosławia nie była agresorem w Bośni. Mimo to sankcji nie cofnięto.
1992.VIII.5. Penny Marshall z sieci telewizyjnej ITN i ekipa fotografów nagrali na taśmę wideo wizerunek Fikreta Alicia, Muzułmana z Bośni, który był wychudzony, pół nagi i wydawał się być za płotem z drutu kolczastego. Wizerunek Alicia stał się najbardziej znanym obrazem z wojny w Bośni i „dowodem” na serbskie obozy koncentracyjne. Ale płot nie był wokół Alicia, tylko wokół fotografów. Nie było tam obozu koncentracyjnego, tylko centrum dla uchodźców (Novo styczeń/luty 1997).
1992.XI.29. Były głównodowodzący lotnictwa USA Michael Dugan, zwolniony za ujawienie planów Pentagonu wojny powietrznej z Irakiem, publikuje komentarz w New York Times nt. Bałkanów: Zwycięstwo na Bałkanach ustanowiłoby przywództwo USA w świecie po zimnej wojnie w sposób, w jaki operacja Burza Pustynna nigdy nie była w stanie. Dugan sugeruje masowy atak powietrzny z udziałem Wielkiej Brytanii, Francji i Włoch przeciw Serbii, aby zniszczyć system energetyczny, rafinerie, magazyny i telekomunikację Serbii za pomocą samolotów i pocisków sterowanych.
(6,5 lat później stało się tak. Dugan chciał bombardować Bośnię, ale opinia publiczna nie zaakceptowałaby tego w tym czasie. Okazja nadarzyła się w Kosowie po zmiękczeniu amerykańskiej opinii publicznej propagandą.)
1992 – 1993. Generał Nambiar nie znalazł żadnych dowodów serbskiego ludobójstwa w Bośni (The Fatal Flaws Underlying NATO’s Intervention in Yugoslavia, USI, New Delhi 6.4.1999).
1993. Do 1993 r. gospodarcze duszenie Jugosławii przez amerykańską ustawą i europejskie sankcje zmniejszyło dochód na jednego Serba z 3 tys. USD w 1990 r. do 700 USD.
1994.II.5. 68 osób zginęło na rynku w Sarajewie. Atak przypisano Serbom, ale ONZ udowodnił, że siły Izetbegowicia zrobiły to w celu zwiększenia nienawiści do Serbów (Reuters 18.2.1994 i New York Times 10.11.1994).
1994.VI. 6 generałów USA pomaga armii Izetbegowiczas w atakach na innych bośniackich przywódców muzułmańskich w Bihaciu i Tuzli. Ataki gwałcą zawieszenie broni i wyznaczone przez ONZ strefy bezpieczeństwa. W atakach biorą udział bombowce USA pod dowództwem NATO (Guardian 17.11.1994, Observer 20.11.1994, Independent 12.11.1994, The European 25.11.1994 oraz gazety francuskie i niemieckie).
Zniszczony przez Izetbegowicia rząd Fikreta Adbicia w Bihaciu był jednym z niewielu przykładów udanej współpracy wielonarodowościowej na Bałkanach. Adbić dostał więcej głosów niż Izetbegowić w wyborach narodowych, ale został odrzucony przez USA (gen. Charles Boyd, w latach 1992-1995 zastępca głównodowodzącego europejskiego dowództwo USA, Foreign Affairs z września/października 1995).
Według ONZ Stany Zjednoczone sabotażowały każdą ugodę, plan pokojowy i zawieszenie broni w Bośni (Washington Post 30.4.1994). Ciężka broń amerykańska napływała do rąk prawicowych Chorwatów i Bośniaków (New York Times 24.6.1994)
1994. Amerykańskie środki przekazu podają wiadomości o rzeziach, masowych gwałtach, wypruwaniu wnętrzności i masakrach dzieci, dokonanych przez Serbów po wycofaniu się wojsk Izetbegowicia ze Srebrenicy. Zespół śledczy ONZ donosi 24.7.1995, że nie mógł znaleźć ani jednego naocznego świadka żadnej zbrodni, mimo przesłuchania setek Muzułmanów w Srebrenicy i Tuzli.
1995.VII.12. Rada Pokoju na Bałkanach nawołuje do strategicznej i długotrwałej kampanii nalotów na Serbię. Skład Rady: Zbigniew Brzeziński, Frank Carlucci, Hodding Carter, Max Kampelman i Jeanne Kirkpatrick – jastrzębie Komisji Trójstronnej, która reprezentuje wielkie banki świata i korporacje ponadnarodowe.
1995.VII.4. Operacja Burza. Samoloty USA/NATO niszczą serbskie radary i obronę przeciwlotniczą, torując drogę ofensywie prawicy przeciw serbskiemu terytorium Krajiny w Chorwacji. Amerykańskie samoloty EA6B do walki elektronicznej zagłuszają telekomunikację i monitują ruchy wojsk serbskich. Setki tysięcy Serbów wysiedlonych do Serbii, 14 tys. zabitych. Atak dowodzony przez generała brygady Agima çeku przy ogromnej pomocy USA (New York Times News Service 11.8.1995, AP 7.8.1995, AP 8.8.1995, Manchester Guardian 30.9.1995, Boston Globe 8.10.1995.)
Chorwatów szkoliła firma MPRI, kontraktor Pentagonu składający się z emerytowanych amerykańskich generałów i ekspertów bojowych. Międzynarodowy Trybunał Zbrodni Wojennych w Hadzed nazwał Operation Storm najbrutalniejszym zdarzeniem na Bałkanach od czasu II wojny światowej (New York Times 21.3.99). Gen. çeku i kilku innych wojskowych chorwackich wysokiej rangi wzięło urlop z armii chorwackiej w lutym 1999 r. Czeku został dowódcą WAK (Jane’s Defense Weekly 10.5.1999).
1995.VIII.28. Następna eksplozja na rynku sarajewskim. 37 bosób cywilnych straciło życie. Niemal natychmiast NATO rozpoczyna ponad 4 tys. nalotów przeciw Serbom. Ale Serbowie nie byli winni masakry. Bomba została zrzucona na własnych ludzi przez agentów Izetbegowicia z dachu budynku przy rynku w celu popchnięcia NATO do działania. NATO wiedziało, ale nie ujawniło prawdy (David Binder, New York Times cytowany w The Nation 2.10.1995).
Późne lata 1990. CIA, niemiecka BND i albańscy fundamentaliści organizują WAK. Niektóre oddziały są szkolone w obozach Osamy ibn Ladena. Chociaż prasa przedstawia ich jako komunistów, są faktycznie faszystami i najemnikami.
1996 – 1997. WAK atakuje albańskich kolaborantów przeciwnych ruchowi separatystycznemu w Kosowie.
1997. Salih Berisha zostaje prezydentem Albanii z pomocą USA, a następnie pozwala USA założyć bazy wojskowe w Albanii i oddaje albańską tajną policję w ręce CIA (French Press Agency 26.10.1997). Główna kwatera WAK znajduje się na terenie majątku Berishy w Albanii.
1997.XI. WAK zabija Qamila Gashi, albańskiego przewodniczącego Serbskiej Partii Socjalistycznej w Kosowie.
Późny 1997 – wczesny 1998. WAK przeszło szybki i zdumiewajacy rozwój z pomocą najemników z USA i Niemiec oraz dużych ilości pieniędzy i broni. WAK rozpoczął poważne działania wojskowe, atakując budynki rządu i posterunki policji (New York Times 25.4.1998). Według Jane’s Defense Weekly w skład WAK wchodzą jednostki specjalne USA i brytyjskie SAS. To nie jest armia wyzwolenia, tylko ramię NATO.
1998. Przez kilka lat Albańczycy w Kosowie demonstrowali w sposób pokojowy o przywrócenie niektórych praw, które utracili wraz z autonomią w 1989 r. Uzyskali ponownie prawo studiowania na uniwersytetach i uczenia się swojego języka. Mimo że nie byli wyuczeni w zaawansowanych technikach pacyfistycznych, osiągali postęp wbrew lekceważeniu przez Zachód próśb o pomoc. W odpowiedzi pacyfistyczny prezydent Kosowa Ibrahim Rugowa jest bliski umowy z Miloszewiciem w sprawie przywrócenia autonomii. Za pomocą WAK CIA wzmaga ataki na jednostki policji Jugosławii w Kosowie. Jugosłowiańska policja odwzajemnia się, a jej próby zwalczania WAK zostają wykorzystane jako pretekst dalszych ataków. Opinia publiczna USA nie jest jednak jeszcze gotowa do wojny.
Straty po obu stronach w Kosowie wynoszą do końca roku około 2 tys. zabitych, co kwalifikuje się jako działania wojenne o niskim natężeniu, a nie czystki etniczne propagowane na Zachodzie.
1998.X.29. i 1999.I.12 Raporty niemieckiego wywiadu stwierdzają, że jugosłowiańskie siły bezpieczeństwa w Kosowie nie działały przeciwko Albańczykom jako grupie etnicznej, tylko przeciw WAK i jej współracownikom.
1999.I.15. Masakra w Raczaku (Le Figaro 20.1.1999 i Le Monde 21.1.1999). W zbrojnej próbie aresztu terrorystów WAK odpowiedzialnych za śmierć policjanta serbska policja zabija co najmniej 15 żołnierzy WAK, reszta ucieka w góry, ale wraca w nocy pod nieobecność policji. Następnego rana WAK prowadzi obserwatorów Misji Weryfikacyjnej w Kosowie i prasę do rowu z 23 ofiarami rzekomego rozstrzelania przez policję. W południe szef Misji, William Walker, oburza się na okrucieństwo popełnione przez serbską policję i armię Jugosławii i występuje przed całym światem w telewizji, nazywając wydarzenie czystką etniczną i masakrą.
Amerykańskie środki przekazują interpretację Walkera mimo doniesień dziennikarzy francuskich o zainscenizowaniu masakry pod okiem obserwatorów Misji. NATO grozi Miloszewiciowi nalotami. Walker był odpowiedzialny za „misję humanitarną”, która w wojnie przeciw Nikaragui woziła amerykańską broń dla Contra, a z powrotem przywoziła narkotyki. Walker był ambasadorem USA w El Salwadorze w najczarniejszych dniach masakr, kiedy m.in. zabito księży jezuickich. Walker pokazywał się wszędzie tam na świecie, gdzie USA angażowało się w niesławny sposób.
1999.III. Negocjacje w Rambouillet. USA przedstawia WAK i rządowi Jugosławii dokument prorozumienia do zatwierdzenia bez negocjacji. Dokument żąda: (i) wycofania sił Jugosławii z Kosowa, (ii) wpuszczenia wojsk okupacyjnych NATO z nieograniczonymi uprawnieniami na całym terytorium Jugosławii i (iii) plebiscytu w sprawie niezależności Kosowa. Parlament Jugosławii i Miloszewić akceptują wszystkie żądania oprócz okupacji Jugosławii, a siły w Kosowie miały być pod dowództwem ONZ, a nie NATO.
Do 1999.III.23. Do czasu rozpoczęcia nalotów nie było ograniczeń środków przekazu opozycji jugosłowiańskiej, ponad 20 partii miało swoje gazety, a w parlamencie było więcej partii opozycyjnych niż w jakimkolwiek państwie europejskim. Mimo to Miloszewić, wybrany trzykrotnie w prawidłowych wyborach (wg obserwatorów międzynarodowych), jest przedstawiany przez propagandę Zachodu jako dyktator i porównywany do Hitlera.
1999.III.24. NATO zaczyna 78 dni bombardowań Kosowa i Serbii. Kilka dni potem Serbowie zaczynają wyrzucać etnicznych Albańczyków z ich domów w Kosowie.
1999.III.30. NATO zapowiada stosowanie amunicji uranowej i zapewnia, że nie jest szkodliwa dla środowiska. Dr Bertell, międzynarodowa specjalistka od skutków zdrowotnych promieniowania radioaktywnego o niskim natężeniu potępia użycie broni uranowej w Kosowie, broni która została użyta przez USA i Wielką Brytanię z okrutnymi skutkami w Iraku i Bośni.
1999.III.31. Trzech żołnierzy USA schwytanych przy granicy macedońskiej. Zwolnieni 1. maja za wstawiennictwem Jesse Jacksona z USA.
1999.IV.4. NATO bombarduje dwa klasztory z XII w. Co najmniej 14 innych klasztorów zbombardowanych do połowy kwietnia.
1999.IV.8. Minister spraw zgranicznych Rosji Igor Iwanow stwierdza, że NATO stosuje nowy rodzaj pocisków wykonanych z materiału radioaktywnego. W kilku miejscach w Kosowie eksperci wykryli zwiększony poziom promieniowania radioaktywnego w atmosferze i na ziemi. Iwanow wyraźnie nawiązał do nowej broni w odróżnieniu od znanej już przeciwpancernej amunicji uranowej.
1999.IV.12. NATO bombarduje pociąg pasażerski na moście koło Grdelicy, zabijając i raniąc dziesiątki cywilów.
1999.IV.15. NATO bombarduje konwoj uchodźców na drodze z Prizren do Dziakowicy. 74 zabitych.
1999.IV.20. NATO potwierdza stosowanie nabojów uranowych w obecnych nalotach na Jugosławię i poprzednio w Bośni. Przedstawiciel NATO podkreśla, że zubożony uran nie jest ryzykowny dla ludzi.
1999.IV.22. NATO bombarduje rezydencję Miloszewicia w nieudanej próbie zamachu na prezydenta Jugosławii.
1999.IV.23. NATO bombarduje siedzibę serbskiej telewizji, zabijając 15 osób. Nieudany zamach na ministra informacji Jugosławii, który miał w tym czasie stawić się w budynku na wywiad dla amerykańskiego programu telewizjyjnego Larry King Live.
1999.IV.24. NATO zrzuca bomby kasetowe (rozpryskowe) na Doganowici, zabijając m.in. 5 dzieci z jednej rodziny.
1999.IV.27. NATO bombarduje dzielnicę mieszkaniową w Surdulicy, zabijając m.in. 12 dzieci.
1999.V.1. NATO bombarduje autobus na moście przez Luzan. zabijając 15 dzieci i 19 dorosłych.
1999. V.7. NATO bombarduje Ambasadę Chin w Belgradzie. Trzy osoby zabite. NATO tłumaczy się pomyłką wynikającą z użycia przestarzałych map, na których nie było ambasady zbudowanej później.
1999.V.13. Bomby rozpryskowe NATO zabijają 79 uchodźców w Prizren. tego samego dnia bomby NATO zabijają 87 Albańczyków w miejscowości Korisa w Kosowie. NATO nie przyznaje się do odpowiedzialności, a potem zmienia zdanie i twierdzi, że celowało w obiekt wojskowy, który Serbowie otoczyli „żywą tarczą” z uchodźców. Reporterzy nie stwierdzili celów wojskowych na miejscu tragedii (Independent 16.5.1999, Los Angeles Times 15.5.1999).
1999.V.15. Brytyjska telewizja Channel 4 donosi o 8-krotnym wzroście radioaktywności w Macedonii w wyniku użycia broni uranowej przez NATO w Jugosławii.
1999.VI.3. Rząd Jugosławii przyjmuje warunki zakończenia wojny przedstawione przez państwa G-7 i Rosję. Warunki są podobne do tych z Ramboulliet, z następującymi wyjątkami: (i) Kosowo pozostaje częścią Jugosławii, (ii) siły okupacyjne, chociaż składają się z wojsk państw NATO, mają oficjalnie działać w imieniu ONZ. To są dokładnie takie warunki, na które Miloszewić zgodził się zanim NATO zaczęło naloty.
1999.VI.12. Zakończenie działań wojennych, wojska jugosłowiańskie wycofują się z Kosowa.
1999.X.17. Brytyjskie dzienniki Guardian i Observer publikują rewelacyjne informacje dowodzące, że bombardowanie Ambasady Chińskiej 7.5.1999 nie było nieszczęśliwym wypadkiem wojny. Władze USA i Zjednoczonego Królestwa nie przyznają się.
1999.XI. Międzynarodowy Trybunał Kryminalny ds. Byłej Jugosławii w Hadze ogłasza, że jego kilkanaście ekip ekshumacyjnych, składajacych się z setek specjalistów sądowych, odkopało w Kosowie 2108 zwłok osób wszystkich narodowości – cywilów, wojskowych i partyzantów, poległych w walkach po obu stronach, od bomb NATO i zmarłych śmiercią naturalną. Nie ma śladu spodziewanych dziesiątków tysięcy Albańczyków rzekomo bestialsko zamordowanych przez Serbów podczas bombardowań NATO.
1999.XI.28. Guardian i Observer publikują więcej rewelacji nt. bombardowania Ambasady Chińskiej w Belgradzie. Milczenie ze strony NATO.
2000.III.14. Sąd w Londynie wydaje wyrok o zniesławienie giganta prasowego ITN przez małe wydawnictwo LM, które zamieściło artykuł reportera Deichmana demaskujący fałszerstwo zdjęć ITN z rzekomego serbskiego obozu zagłady Trnopolje w Bośni w 1992 r. Wychodzi angielska wersja filmu opartego na dokumentacji filmowej nakręconej w Trnopolje przez ekipę Radia i Telewizji Serbii równolegle z wizytą reporterów ITN, których widać na filmie, tak jak widać ekipę jugosłowiańską na filmie ITN.
2001.I. Przecieka utajniony przez NATO fiński raport o braku dowodów na masakrę serbską na Albańczykach w Raczaku. Berliner Zeitung: Fińscy eksperci w końcowym raporcie o okolicznościach śmierci ok. 40 osób w kosowskiej wiosce Raczak 2 lata temu nie znaleźli dowodów na to, że była to masakra w wykonaniu sił bezpieczeństwa Serbii.
2000.X.5. Rewolucja październikowa w Belgradzie wyreżyserowana przez piątą kolumnę NATO.
2001.VI.28. –Dzień Św. Witusa, droga każdemu Serbowi rocznica bitwy z Turkami na Kosowym Polu. Ekstradykcja Miloszewicia wbrew konstytucji Jugosławii.
2001.IX.11. Tragiczne ataki terrorystyczne na USA. Zaczynają wychodzić powiązania Wyzwoleńczej Armii Kosowa i radykalnych muzułmanów bośniackich z siecią terroryzmu Osamy ibn Ladena. Wojna USA z terroryzmem omija jednak Bałkany.
2001.X. Atak wojskowy USA rzekomo na talibów w Afganistanie ukrywających ibn Ladena. Wypróbowana na Bałkanach broń uranowa nowej generacji przeciw twardym celom wchodzi do użytku bojowego.
2002.II. Rozpoczyna się proces Miloszewicia przed natowskim trybunałem w Hadze. Po 7 miesiącach męczących przesłuchiwań pozwolono mu przemówić: to jest jedyny raz, kiedy mi nie przerwano, pierwszy raz, kiedy mogę coś powiedzieć i wykorzystam każdą sposobność, by powiedzieć publiczności o zbrodni popełnianej przeciw mojemu krajowi.
2002.X.8. Kongres radykalnych, terrorystycznych grup islamskich z ponad 50 państw w Trawniku w Bośni-Hercegowinie.
2002.X. – 2003. Niezależni wykrywają tragiczne skażenie Afgańczyków uranem, choroby i zgony. Dowody użycia okrutnej broni jądrowej zabijającej życie intensywnym promieniowaniem bez niszczenia obiektów.
2002.XI. Ekipa ONZ (UNEP) zaleca ewakuację i odkażanie terenów i zabudowań skażonych w trzech miejscach w Bośni amunicją uranową w latach 1994 – 1995.
2003.I – II. Europejski Komitet Zagrożenia Radiologicznego publikuje raport demaskujący skutki promieniowania o niskim natężeniu, m.in. z broni uranowej użytej na Bałkanach. Parlament Europejski podejmuje rezolucję wstrzymania działalności związanej z bronią uranową do czasu wyjaśnienia skutków na zdrowie i środowisko. Projekt podobnej ustawy (H. R. 3155) leży przed Kongresem USA od roku.
2003.II – III. Największe w historii świata protesty, przeciw planowanej agresji USA w Iraku. Rozłam w NATO na oś anglo-amerykańską i franko-niemiecką, którą popierają Rosja i Chiny. Dochodzą do głosu protesty na temat-tabu: ogromny wpływ syjonistów na politykę USA.
2003.III.14. Premier Serbii Dzindzić ginie w zamachu. Przeważające poparcie przez naród w czasie „rewolucji” belgradzkiej zmalało przed jego śmiercią do 10 procent. Do jego „zasług” zalicza się rabunkową „prywatyzację” i wielkie przekręty, wydanie Miloszewicia do Hagi wbrew konstytucji, tragiczny wzrost bezrobocia i cen, najbardziej brutalne w historii kraju represje przeciw strajkującym i redukcję federacji do dwu luźnych republik bez nazwy „Jugosławia”.